Een dag op het hoogveen van de Hoge Venen

De Hoge Venen zijn het oudste natuurreservaat van België en het enige landschap in de Ardennen dat niet op een bos lijkt. Het is open, nat en vlak, en daardoor voelt een groep er kleiner dan hij is.

Je loopt op planken, niet op paden

Grote delen van het veen zijn alleen toegankelijk over houten vlonders. Die zijn ongeveer een meter breed, dus je loopt achter elkaar. Voor een groep van twintig betekent dat een rij van vijftig meter, en praten met degene naast je gaat niet. Wie dat weet, plant het als het rustige deel van de dag.

Zones die dicht kunnen zijn

Het reservaat is verdeeld in zones met letters. In zone C en D mag je alleen met een gids, en bij droogte of in het broedseizoen gaan delen helemaal dicht. Dat wordt ter plekke aangegeven en online bijgehouden. Kijk dat de dag ervoor na, want een groep die voor een gesloten slagboom staat is lastig om te draaien.

"Wij sturen groepen sinds vorig jaar altijd de zonekaart mee. Twee keer voor niets rijden was genoeg."

De Signal de Botrange

Met 694 meter is dit het hoogste punt van België. Er staat een trap van zes meter naast, zodat je op zevenhonderd meter uitkomt. Het is een parkeerplaats met een bezoekerscentrum en een café, geen top. Groepen vinden dat vaak grappiger dan teleurstellend, mits je het vooraf zegt.

Winter en zomer zijn twee landschappen

In januari en februari ligt er met enige regelmaat sneeuw en zijn er langlaufsporen uitgezet. Het bezoekerscentrum verhuurt dan ski's, ook aan groepen, maar op een zonnige zondag zijn ze om tien uur op. In juli is het veen bruin en paars van het wollegras en loop je in een landschap dat meer op Schotland lijkt dan op België.

Wat je meeneemt

Waterdichte schoenen, want ook op de vlonders staat water. Een jas met wind erin gerekend, omdat er geen bomen zijn om achter te schuilen. En eten, want tussen de startpunten en Botrange is er niets. Voor een groep is het handig om bij Baraque Michel te beginnen, waar een parkeerplaats en een café naast elkaar liggen.

De mist is het punt

In de herfst en de winter blijft de mist op het veen vaak tot een uur of elf hangen. Groepen die om negen uur vertrekken lopen dan in een wit landschap waarin je de vlonder twintig meter voor je uit ziet en verder niets. Sommige groepen zeggen achteraf dat zij zich juist dat stuk het scherpst herinneren. Wie foto's wil van het uitzicht, vertrekt beter na de lunch.

Twee routes die met een groep werken

Vanaf Baraque Michel loopt een lus van zes kilometer over de vlonders, vlak en in tweeënhalf uur te doen met stoppen. Vanaf de Signal de Botrange is er een kortere ronde van drie kilometer die ook met een rolstoel deels te doen is. Beide beginnen bij een parkeerplaats met een café, wat voor een groep uitmaakt zodra iemand halverwege afhaakt.

Waarom het veen zo nat blijft

Onder de begroeiing ligt een laag veenmos die tot zeven meter dik is en water vasthoudt als een spons. Daardoor staat het hier het hele jaar drassig, ook na een droge zomer. Diezelfde laag is de reden dat je er niet naast de paden mag lopen. Eén voetstap in het mos herstelt zich pas na jaren, en met een groep van twintig zijn dat twintig voetstappen tegelijk.

Waar je begint

Er zijn vier startpunten die voor groepen passen, namelijk Baraque Michel, de Signal de Botrange, het Centre Nature de Botrange en Mont Rigi. Alle vier hebben ze een parkeerplaats waar een bus kan keren. Op zonnige zondagen in juli en in de sneeuwweken staan ze rond elf uur vol, dus vertrek dan vroeg of kies een doordeweekse dag.

Vanuit onze huizen in Liège en de Eifel rijd je er in een half uur heen. Vraag ons welke groepen hier het meest aan hebben.